27 მაი

ვინც არ მოძრაობს, ვერ ამჩნევს საკუთარ ბორკილებს

კონფერენცია

1-2 ივნისი, 2019

თბილისი

კავკასიური სახლი

გალაკტიონ ტაბიძის 20

მსოფლიოში მიმდინარე მოვლენები ცხადჰყოფს, რომ ლიბერალური დემოკრატია კრიზისს განიცდის. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენთან დემოკრატია, მხოლოდ მისი სიმულაციური ფორმით არსებობს, ცენტრში მიმდინარე პროცესები როგორც პერიფერიულ ქვეყანაზე, აქ ბევრად უფრო მწვავედ აისახება.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, პოსტ საბჭოთა და პოსტკომუნისტურ ქვეყნებთან მიმართებაში დამკვიდრდა მცდარი წარმოდგენა, რომ საბაზრო ეკონომიზე გადასვლა ავტომატურად გამოიწვევდა ამ ქვეყნების დემოკრატიზაციას. მოხდა პირიქით. რადიკალურმა ეკონომიკურმა რეფორმებმა საზოგადოების დიდი ნაწილი გარიყა პოლიტიკური და საზოგადოებრივი ცხოვრებიდან. ამ პროცესს თან სდევდა პროფკავშირების მიზანმიმართული დასუსტება და მათი, როგორც საბჭოთა გადმონაშთის წარმოჩენა. პოლიტიკა იქცა ელიტების, მათთან დაახლოვებული ლიბერალური ექპერტებისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების ასპარეზად.

ამ კონფერენციის მიზანი სწორედ იმ ბრძოლის გზებზე მსჯელობაა, რომელიც დააბრუნებს ხალხს პოლიტიკაში და შეცვლის არსებულ სოციალურ წესრიგს.

შაბათი, 1 ივნისი

14:00 საათზე

საქართველო: გრძელვადიანი პოლიტიკური ალტერნატივა ფუნდამენტური ცვლილებებისთვის

ბექა ნაცვლიშვილისოფო ჯაფარიძე

მოდერატორი ნენო ჩარკვიანი

საქართველოს ეკონომიკამ დღესაც ვერ მიაღწია იმ მაჩვენებელს, რომელიც მას საბჭოთა კავშირის დაშლამდე ჰქონდა. უმუშევრობა, სიღარიბე და უთანასწორობა მუდმივ პრობლემად იქცა. რეალურ ცვლილებას აფერხებს გაბატონებული აზრი მცირე სახელმწიფოსა და თავისუფალი ბაზრის, როგორც უალტერნატივო და ყველაზე, სამართლიანი და ეფექტური მექანიზმის შესახებ. ამ შეხედულების კულტივირება, ხდებოდა და ხდება ყველა გავლენიანი სახელმწიფო თუ სამოქალაქო ინსტიტუტის საშუალებით. საჭიროა, ამ ჩაკეტილი წრის გარღვევა და ნამდვილი პოლიტიკური ალტერნატივის შეთავაზება, რომელიც ფართო საზოგადოებრივ მონაწილეობას დაეფუძნება და რომლის ავანგარდშიც მშრომელთა ორგანიზებული ჯგუფები უნდა იყვნენ.


სახალხო მოძრაობების დემობილიზაციას გლობალურ დონეზე ემთხვევა პოლიტიკის ენჯეოიზაცია, რაც პოლიტიკური მობილიზაციის პროცესის წამყვან ძალად ექსპერტებს ავლენს. ურთიერთობები ვერტიკალურად იმართება, მაღლიდან ქვემოთ, ადამიანები ვერ ახერხებენ ჰორიზონტალური კავშირების გაბმას ერთმანეთს შორის. ექსპერტებიც ხშირად პირდაპირ დირექტივებს გარე ძალებიდან იღებენ და ისეთ საკითხებზე მუშაობენ, რომლებიც სოციალურ მობილიზაციას ვერ სცდება და არ არის ორიენტირებული ადამიანების გაძლიერებაზე. პოლიტიკური ალტერნატივის შექმნის ერთ-ერთ მთავარ ამოცანას ისეთი სივრცის ჩამოყალიბება წარმოადგენს, სადაც საზოგადოების დიდი ნაწილი შემოქმედებითი, ჰორიზონტალურ ურთიერთობებზე დაფუძნებული,  განმათავისუფლებებლი პროცესის თანამონაწილე გახდებოდა დონორების, ექსპერტების და ტექნოკრატების დიქტატის გარეშე.

16:15 საათზე

გლობალური: სოციალური მოძრაობების და ძალების მდგომარეობა გლობალურცენტრში

დეივიდ ბროუდერი, ელენე ბეზრუკოვა

მოდერატორიგიორგი კობახიძე

ცენტრში მიმდინარე პოლიტიკური პროცესები ძალაუნებურად აისახება საქართველოზე, როგორც პერიფერიის ნაწილზე. გამომდინარე აქედან, ყველა, ვინც იბრძვის საქართველოს უკეთესი მომავლისთვის, უნდა აცნობიერებდეს ცენტრში სოციალისტური ძალების გამარჯვების მნიშვნელობას, რადგან ის აუცილებლად აისახება ჩვენს ქვეყანაზეც. პოლიტიკის ცვლილება ქვეყნის გარეთ, რა თქმა უნდა, ვერ იქნება გარანტი საქართველოს წარმატებისა, მაგრამ იქნება ერთგვარი ბერკეტი შემდგომი ბრძოლისთვის. საქართველოს პოლიტიკური, სოციალური და ეკონომიკური ლანდშაფტი საერთაშორისო ორგანიზაციების, ევროკავშირის, ამერიკის შეერთებული შტატების დირექტივების სრულ დაქვემდებარებაშია. ნეოლიბერალიზმის კონსოლიდირება საქართველოში მემარჯვენე ორგანიზაციების ფინანსურ მხარდაჭერას ეფუძნება. მარტივია დავინახოთ, თუ რა გავლენა ექნება დასავლეთში პოლიტიკის უკეთესობისკენ ცვლილებას საქართველოში არსებულ პროგრესულ ძალებზე, საზოგადოებასა და გლობალურ ინტეგრაციაზე. ამიტომ მნიშვნელოვანია ვიცოდეთ, რომ საქართველოს უკეთესი მომავალი დამოკიდებულია სხვა ქვეყნებში არსებულ გამარჯვების პრეცენდენტებზე.

18:30 საათზე

ლიბერალური დემოკრატიის ჩავარდნა, აღმოსავლეთ ევროპის და პოსტსაბჭოთა ქვეყნების კაპიტალისტური უტოპია და გამოსავალი

დეივიდ ბროუდერ, მარკ ბერგფელდი და ბექა ნაცვლიშვილი 

მოდერატორი – სოფო ჯაფარიძე

სოციალ-დემოკრატიული დაპირება სოციალური სამართლიანობისა და თანასწორობის თაობაზე ისევე აღუსრულებელი დარჩა, როგორც კონსერვატიული დაპირება კანონის უზენაისობის, წესრიგისა და ეკონომიკური სტაბილურობის შესახებ. ამასობაში, 1968 წლის შემდგომი მემარცხენეობა გახვეულია კრიზისში. თანამედროვე იდეოლოგიების კრიზისი სათავეებს იღებს 2008 წლის ფინანსური კრიზისიდან. რამაც გახსნა გარემო და შემოიტანა მიგრაციის საკითხი, როგორც ახალი ბრძოლის ველი, სადაც ე.წ. “ახალი” და ძველი აქტორები განსაზღვრავენ თავიანთ თავს და ახდენენ პოლიტიკის პოლარიზაციას. 


ამასობაში მემარცხენე პოპულიზმის დამცველები, ე.წ. ულტრა მემარცხენეები და მოძრაობების, როგორიცაა FridaysforFuture პროტესტები გვევლინება პოლიტიკური სტატუს- ქვოს ალტერნატივებად. კითხვის ნიშნები რჩება იმასთან, თუ რამდენად მოახერხებენ ეს მოძრაობები და მათი იდეოლოგიები გრძელვადიან პერსპექტივაში პოლიტიკური ლანდშაფტის შეცვლას. ერთი რამ, რაც აშკარაა, არის ის, რომ ისინი მიუთითებენ ალტერნატიულ “მომავალებზე”, რაც წარმოუდგენელი იყო 2008 წლამდე. 


საბჭოთა კავშირი მის დაშლამდე დასავლეთის ერთგვარ იდეოლოგიურ დამაბალანსებელს წარმოადგენდა. მისი დანგრევის შემდეგ ნეოლიბერალურმა გლობალიზაციამ მთელი ევროპის კონტინენტი მოიცვა. თავისუფალი ბაზრის ეკონომიკურმა პოლიტიკამ განსაკუთრებით რადიკალური ფორმით ეს პროცესები აღმოსავლეთ ევროპაში, პოსტსაბჭოთა და პოსტკომუნისტურ ქვეყნებში განხორციელდა. ლიბერალური დემოკრატიის კრიზისის ფონზე, მემარჯვენე რეაქციული ძალები, რომლებიც მომძლავრდნენ, როგორც დასავლეთ ისე აღმოსავლეთ ევროპაში, ვერ იქნებიან ლიბერალური ელიტის საპირწონე. ჩვენ გვჭირდება დღეს არსებული კაპიტალიზმის საპირწონე ძალა უბრალოდ იმისთვის, რომ კაცობრიობა გადარჩეს.

კვირა, 2 ივნისი

15:00 საათზე

კაპიტალიზმს ალტერნატივა ვერ ექნება ფემინიზმის და გარემოდაცვის გარეშე

გიორგი ფცქიალაძე, მარიამ ვაწაძე, ეთუნა ნოღადიელი, სალომე ადამია 

მოდერატორი – ხატია ტყეშელაშვილი

ბოლო დროს ხშირად ისმის კითხვა, თუ რატომ საუბრობენ კლიმატის აქტივისტები და გარემოს დამცველები ისეთ საკითხებზე, როგორებიცაა მშრომელთა უფლებები, სოციალური სამართლიანობა, ფემინიზმი, კაპიტალიზმი და ა.შ. შეიძლება ითქვას, რომ, სხვაგვარად წარმატების მიღწევა შეუძლებელია, ვინაიდან გარემოს დაბინძურება და კლიმატის ცვლილება სწორედ არსებული კაპიტალისტური სისტემის შედეგია. ეს კი იგივე სისტემაა, რომელიც მშრომელთა გაყვლეფაზე, ექსპლუატაციასა და ჩაგვრაზე დგას. ეკოლოგიურ საკითხებზე საუბარი ისე, რომ მისი გამომწვევი მიზეზები არ იქნას ნახსენები, მხოლოდ შედეგებთან ბრძოლაა და რეალურად ვერ აღმოფხვრის მთავარ პრობლემას – კლიმატის ცვლილებას. და თავად კლიმატის ცვლილებაც ყველაზე მეტად მშრომელთა კლასს გაურთულებს, გაუძვირებს და მეტიც, შეუძლებელს გახდის მათ ცხოვრებას. სწორედ ამიტომაა, რომ მსოფლიოში არსებული მწვანეთა პარტიების უმრავლესობა ეკო-სოციალისტურია, ხოლო კლიმატის ცვლილება მემარცხენე თემაა.


ფემინიზმი ამ ბრძოლის განუყოფელი ნაწილია გენდერული ჩაგვრის წინააღმდეგ, რომელიც ამყარებს კაპიტალისტურ სოციალურ ურთიერთობებს. გენდერული დაყოფა სხვა სოციალურ სისტემებსაც ახასიათებდათ, მაგრამ არა იმ ფორმით, როგორც კაპიტალიზმს. კაპიტალიზმი ყოფს მშრომელებს ანაზღაურებად და აუნაზღაურებელ სამუშაო ძალად, რადგან ეს ფუნდამენტურია მისი შენარჩუნებისთვის. კაპიტალიზმს სჭირდება უფასო და იაფი შრომა ხელფასების შემცირებისთვის და სოციალური უზრუნველყოფის სისტემის ლიმიტირებისთვის. კაპიტალიზმის ფემინისტური კრიტიკა, კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი ხდება გლობალურ სისტემაში საქართველოს პოზიციის  გათვალისწინებით, რომლის ერთ-ერთ ფუნქციას გლობალური შრომის დანაწილების თვალსაზრისით პროდუქცია და სოციალური რეპროდუქცია წარმოადგენს. საქართველო იქცა იაფი შრომის ექსპორტიორად დასავლეთის სოციალური რეპროდუქციის უზრუნველსაყოფად: საშუალო ფენა განვითარებულ ქვეყნებში ამ სტატუსს ინარჩუნებს მხოლოდ იმიტომ, რომ ქალები საქართველოდან და სხვა განვითარებადი ქვეყნებიდან უვლიან ბავშვებს და მოხუცებს, უზრუნველყოფენ იაფ სოციალურ სერვისს. გარდა ამისა, ქართველი ქალები ემსახურებიან როგორც სუროგატი დედები წყვილებს, რომლებსაც ამ შესაძლებლობაზე საკუთარ ქვეყნებში ხელი არ მიუწვდებათ. ამავე დროს, საქართველოში არ არსებობს მაღალპროდუქტიული სამუშაო ადგილები ქალებისთვის, ძირითადად ისინი დასაქმებული არიან სერვისის სექტორში, მათ შორის ტურიზმში, რომელიც აგრეთვე სოციალური რეპროდუქციის ერთ-ერთ ფორმას წარმოადგენს რეგიონის საშუალო ფენის წარმომადგენელი სტუმრებისთვის. შედარებითი უპირატესობის ძიების მარტივმა გზამ გლობალურ შრომის დანაწილების სისტემაში, საქართველო აქცია სოციალური რეპროდუქციის ოაზისად საშუალო ფენისთვის.

17:30 საათზე

მთლიანიმშრომელის ორგანიზება და გაფიცვის მნიშვნელობა

ნენო ჩარკვიანი, მარკ ბერგფელდი

მოდერატორი – ნონა ზანდარაშვილი

საქართველოში არსებული ეკონომიკური და პოლიტიკური წესრიგის პირობებში ჩვენ უმეტეს შემთხვევაში ხელფეხშეკრული ვართ მშრომელთა მოძრაობის ჩამოყალიბებაში. პროფკავშირის მუშაობა აქ ძირითადად უცხოური ქვეყნების მაგალითებს ეყრდნობა, რომლებსაც აბსოლუტურად სხვა ტრადიციებიდან ამოსული სტრატეგიები და მათზე დაშენებული ინსტიტუციები აქვთ. ეს მეთოდები, ფაქტია არ მუშაობს ჩვენს რეალობაში, რადგან ჩვენ სულ სხვა ტრადიცია გვაქვს ამ კუთხით, შესაბამისად ინსტიტუციების მოწყობაც განსხვავებულია. 


მიუხედავად არსებული გამოწვევებისა პროფკავშირებმა უნდა აითვისონ ორგანიზება მშრომელთა ჩართულობის გასაძლიერებლად და სამუშაო ადგილზე დასაქმებულებთან ურთიერთობების ჩამოყალიბებისთვის. ჩვენ უნდა გამოვიყენოთ ყველა ენერგია გამარჯვებისთვის გაფიცვების, მშრომელთა მობილიზაციისა და ორგანიზების გავლით. ჩვენ არ უნდა ვეძებოთ მოკლე გზები!


1990-იანი წლების შუა პერიოდიდან პროფკავშირები ავითარებენ “ორგანიზებას”, როგორც პროფკავშირული მოძრაობის განახლების საშუალებას. მათ ორგანიზება სერვისს დაუპირისპირეს. რადგან სერვისის გაცემაზე ორიენტირებულობამ, პროფკავშირულ მოძრაობებში, მათ დასუსტებას შეუწყო ხელი. 


ორგანიზება მოიცავს სტრატეგიული მიზნების იდენტიფიცირებას, კომიტეტების შექმნას, სამუშაო ადგილების მონიშვნას, პოტენციური ლიდერების გამოკვეთასა და მოქმედებით კლასობრივი ცნობიერების აშენებას.  თუმცა, ხშირად ორგანიზება არასწორადაა გაიგივებული მხოლოდ წევრების რეკრუტირებასთან, კამპანიების წარმოებასა და აქივიზმთან. 


თუ მშრომელთა მოძრაობა სერიოზულად ფიქრობს განახლებაზე, მას სჭირდება მშრომელთა ორგანიზება და მათი ჩართვა კოლექტიურ მოლაპარაკებაში იმ მიზნით, რომ აღადგინოს სექტორულ შეთანხმებებში მშრომელთა ძალა. მხოლოდ ამას შეუძლია უფსკრულისკენ სვლის შეჩერება და მშრომელთა მოძრაობის თავიდან აშენება, რომელიც შეცვლის ძალთა არსებულ ბალანსს.

კონფერენციის სტუმრები:

მარკ ბერგფელდი არის ევროპის პროფკავშირის “UNI-Global” ქონების დაცვის სერვისებისა და “UNICARE”-ის დირექტორი. თავისი საქმიანობით, ის წარმოგვიდგება რამდენიმე მულტინაციონალური კომპანიის პროფკავშირების ექპსერტად, ევროპის შრომის საბჭოებში; ის კოორდინირებს პროფკავშირების დელეგაციას ინდუსტრიული დასუფთავებისა და კერძო უსაფრთხოების სექტორულ სოციალურ დიალოგებში; ორგანიზებას უწევს კამპანიებს და იძლევა სტრატეგიულ რჩევებს ინდუსტრიული დასუფთავების, უსაფრთხოებისა და კერძო (საშინაო) მოვლის/ზრუნვის პროფკავშირებისთვის. 2010 წელს, ბრიტანეთში მარკი წამყვანი აქტივისტი სტუდენტი იყო, მოძრაობისთვის “სწავლის გადასახადების წინააღმდეგ”. ასევე, აქტიურად იყო ჩართული კლიმატის სამართლიანობის მოძრაობაში, იყო ორგანაიზერი და აქტივისტი შრომით მოძრაობაში გერმანიაში, ბრიტანეთსა და აშშ-ში. იგი ფლობს ლონდონის დედოფალ მერის უნივერსიტეტის (Queen Mary University of London) დოქტორის ხარისხს. იგი წერს ჟურნალების “Al-Jazeera” ინგლისური გამოშვებისთვის, “New Statesman”, “Social Europe”, “Jacobin Magazine” და სხვებისთვის. 

დოქტორი დეივიდ ბროუდერი (საერთაშორისო ისტორიის დოქტორი, ლონდონის ეკონომიკის სკოლა) არის ჟურნალ “Jacobin” ევროპის რედაქტორი, “Jacobin Italy” რედაქტორი და ისტორიული მატერიალზმის წიგნების სერიების რედაქტორთა საბჭოს წევრი. ის გახლავთ ავტორი “ჯერ ვიღებთ რომს” (ვერსო, ლონდონი, 2019). მის მრავალ ნათარგმნ ნაშრომებს შორისაა “ოპერაი ე კაპიტალე” (მარიო ტრონტი) და “რა არის სუბიექტურობა” (ჟან-პოლ სარტრი). ის არის ჟურნალის “Internazionale” რეგულარური დამხმარე და წერს ჟურნალების “New Statesman”, “Il Fatto Quotidiano”, “MicroMega” და “Independent”.

ელენა ბეზრუკოვა: „როზა ლუქსემბურგის ფონდის“ პროგრამების ხელმძღვენელი პოსტ-საბჭოთა სახელმწიფოებში. სოციალური პოლიტიკისა და პოლიტიკური ადმინისტრირების მკვლევარი. “RANEPA”-s პოლიტიკის მეცნიერების და რეგიონალური განვითარების პროგრამების ასპირანტი.

სრული პროგრამა:

17 აპრ

განცხადება: შრომის უფლებები & შრომის უსაფრთხოება

არ არსებობს უსაფრთხო შრომა შრომის უფლებების დაცვის გარეშე.

მიუხედავად იმისა, რომ შრომის ინსპექციას სამუშაო ადგილებზე უსაფრთხოების ნორმების შემოწმების მანდატი მიენიჭა, მთავარი პრობლემა არ გადაჭრილა. ყოველ კვირა მუშები იღუპებიან და შავდებიან სამუშაო ადგილზე.

რატომ ხდება ეს?

არ შეიძლება შრომის უსაფრთხოების შრომის უფლებებისგან გამიჯვნა.

თითქმის ყველა დარგში, დაურეგულირებული სამუშაო საათები, გადაბმული, ხანგრძლივი გრაფიკი,  სამუშაო დატვირთვის მაღალი ინტენსივობა – ქართველი მშრომელების ყოველდღიურობას წარმოადგენს.

საერთაშორისო კვლევების უმრავლესობა აჩვენებს, რომ უსაფრთხოების რისკი განსაკუთრებულად იზრდება  სამუშაო ადგილზე გადაღლილობის გამო.   გადაღლილობა დგება მაშინ, როცა მუშა ამოწურავს ფიზიოლოგიურ და კონგიტურ რესურსებს სამუშაო დავალების შესასრულებლად. სწორედ არანორმირებული სამუშაო საათები, დასვენების ნაკლებობა, ძილის ნაკლებობა და მაღალი სამუშაო დატვირთვა იწვევს გადაღლილობას.

სამუშაო ადგილის მოწყობა, აღჭურვილობა, გრაფიკის განსაზღვრა, სამუშაო პროცესი, ხელფასის რაოდეობა და სამუშაოს შინაარსი არის დამსაქმებლის შედგენელი. შესაბამისად, დამსაქმებულია პასუხისგებელი სამუშაო ადგილისა და სამუშაო ძალის ორგანიზებაზე. შრომის უფლებების დაცვის ტვირთიც არის ცალსახად დამსაქმებელზე. მუშების გადაღლილობა გამოწვეულია დამსაქმებლის მიერ შრომითი უფლებების დარღვევის გამო.

გადაღლილობა იწვევს სიტუაციური ანალიზის შეზღუდვას. ადამიანები კარგავენ თვითკონტროლის უნარს. ამ თვალსაზრისით რუტინული უსაფრთხოების ნორმების დაცვა და ტექკნიკისა და აღჭურვილობის შემოწმება, წარმოადგენს თვითკონტროლის დავალებებს.  მაგრამ თუ მუშა უკვე გადაღლილია, იგი კარგავს უნარს გააგრძელოს თვითრეგულირების მოქმედებები და ხშირად იღებს საზიანო (საფრთხისშემცველ) გადაწყვეტილებას. ამიტომაც, მუშები საკმარისად დასვენებულები უნდა იყვენენ; მათ არ უნდა ეკისრებოდეთ შრომის უსაფრთხოების დაცვა, ამას უსაფრთხოების ზედამხედველი უნდა აკონტროლებდეს (დასვენება ზედამხედველსაც სჭირდება).

სამუშაო ადგილების სიმცირისა, მუშები თანხმდებიან ისეთ სამუშაოზე, რომელიც მათ როგორც ფიზიკურ, ისე ფსიქოლოგიურ, სოციალურ და საორგანიზაციო რესურსების ერთდროულად გამოყენებას  მოითხოვს, რაც აგრეთვე იწვევს გადაღლილობას. თუ თავიდანვე არ არის განსაზღვრული დავალება და პასუხისმგებლობა და ეს ხდება ადგილზე, სპონტანური გადაწყვეტილების საფუძველზე, შრომის ტვირთი ერთი ორად იზრდება. თუ მუშას ერთდროულად ევალება სამუშაოს დაგეგმვა, უსაფრთხოების მართვა, ტექნიკის ამუშავება და ასე შემდეგ, უბედური შემთხვევის რისკი იზრდება.

მსგავსი ვითარებაა შახტაში და მაღაროებში, უი სადაც მუშებს აჩქარებენ უფროსები, რომ შეასრულონ გეგმა. ხელფასები და სამსახურის შენარჩუნება არის მიბმული გეგმის შესრულებაზე. თუ გეგმას ვერ შეასრულებენ, ვერ მიიღებენ სრულ ხელფასს, ან იქნებიან გარიყულები უფროსებისგან. ამ წნეხის ქვეშ მათ არ უნდა გამორჩეთ საყრდენი ბოძების გატეხვის ხმა, თავი რომ დააღწიონ კატასტროფას. იმუშაო ამ დატვირთვით და თან აკონტოლო ბოძების გატეხვის ხმა, შეუძლებელია! ეს არის ხშირი მიზეზი დაშავებისა და “უბედური შემთხვევებისა”.

როდესაც მშენებლობაზე დაიღუპა ორი ადამიანი (ჭავჭავაძის 5-ში), ისინი მუშაობდნენ გამომუშავებაზე. მათ იმდენს უხდიდნენ, რამდენ მეტრ მიწასაც გამოთხრიდნენ. რადგან არ არსებობდა განსაზღვრული გონივრული მოცულობა, თუ რამდენი უნდა გამოეთხარათ, ადგილზე არც ზედამხვედელი იყო, რომელიც მათ შრომის მოცულობას და ინტენსივობას განსაზღვრავდა, მუშებს თვითონ უწევდათ ფიზიკური, ფსიქოლოგიური, და საორგანიზაცო შრომის გაწევა, რაც მათი სიკვდილით დასრულდა. ისინი ორი კვირის განმავლობაში გადაბმულად მუშაობდნენ. სწორედ ეს გარემოებები იწვევს გადაღლილობას და ხდება ფატალური შემთხვევების მიზეზი.

შრომის ინსპექციას რომ შეეძლოს შრომელთა უფლებების ზედამხედველობა, დამსაქმებელი იძულებული იქნებოდა დაერეგულირებინა სამუშაო დრო, გრაფიკების ხანგრძილობა, დაედგინა საკმარისი შესვენების დროცვლებს შორის და ცვლის განმავლობაში. მუშებიც იშვიათად გადაიღლებოდნენ, რაც რისკებს საკმაოდ შეამცირებდა.

ამასობაში, შრომის უფლებების აღდგენა და სრულფასოვანი დაცვა შესძენს მუშებს თავდაჯერებას, რომ ამოიღონ ხმა, როცა გრძნობენ საფრთხეს სამუშაო ადგილზე და მოითხოვონ უსაფრთხო შრომა ან უარი განაცხადონ საფრთხისშემცველ სამუშაოზე; ამით მუშებს აღარ შეეშინდებათ უფროსის მხრიდან სამაგიეროს გადახდის, სამსახურიდან გათავსუფლების, ან ხელფასის დაკლების. დღეს ერთმა მუშამ “პანორამა თბილისი” მშენებლობაზე შრომის პირობებზე განაცხადა: მანდ “იძულებით ვმუშაობთ ჩემო დაიკო, არაფერი არ არის. დედა მყვას ინსულტით დაავადებული. სამუშაო არა მაქვს და ჩამოსული ვარ აჭარიდან. ვმუშაობ, რომ ორი კაპიკით წამალი ვუყიდო. 15 წელია ჩავარდნილია. მონა ვარ.”

როცა დამსაქმებელს გამოჭერილიყავს მუშა, ის დედის სიცოცხლის შენარჩუნების გამო არ გარისკავს სამუშაოს დაკარგვას.

აუცილებელია, რომ შრომის უსაფრთხოების ორგანოები ერთად მუშაობდნენ. ერთად შეეძლოთ ობიექტებზე შესვლა და შემოწმება. ყველაზე მნიშვნელოვანია იმის გათვალისწინება, რომ ჩვენთვის წარმოუდგენელია შრომის უსაფრთხოების ეფექტურობა, შრომის უფლებების შემოწმების უზრუნველყოფის გარეშე. ამიტომ, შრომის უსაფრთხოების ნორმების ინსპექტირებას აუცილებლად უნდა დაემატოს შრომის უფლებების ზედამხედველობა.

განცახდებას ხელს აწერენ:

სოლიდარობის ქსელი – დამოუკიდებელი პროფკავშირი;

ერთობა 2013 – თბილისის სატრანსპორტო კომპანიის დამოუკიდებელი პროფკავშირი;

სოციალურ მუშაკთა გაერთიანება;

25 მარ

„სოლიდარობის ქსელი” უერთდება სოც. მუშაკების გაფიცვას

„სოლიდარობის ქსელი – დამოუკიდებელი პროფკავშირი” სოციალურ მუშაკებს უცხადებს სრულ მხარდაჭერასა და სოლიდარობას. მცირე სახელმწიფოს პოლიტიკის კრიზისის გამოვლინება არის ზუსტად ყველა ის პრობლემა, რომლებიც სოც. მუშაკებმა შესანიშნავად გამოაშკარავეს ბოლო ორი თვის მანძილზე.  დღეს, მათი გაფიცვა არის ძალიან მნიშვნელოვანი იმისთვის, რომ ჩვენ გადავიაზროთ ჩვენი სახელმწიფოს ბოლო 30 წლის პოლიტიკა, სადაც თითოულ ადამიანს დააკისრეს მთელი პასუხიგებლობა დაბადების, გაზრდის, განვითარებისა და სიკვდილის. ამავდროულად, სახელმწიფომ უარი თქვა იზრუნოს საკუთარ მოქალაქეებზე და დაეხმაროს მათ თვითრეალიზებაში.

მცირე სახელმწიფოს პოლიტიკის კრიზისის გამოვლინება არის ზუსტად ყველა ის პრობლემა, რომლებიც სოც. მუშაკებმა შესანიშნავად გამოაშკარავეს ბოლო ორი თვის მანძილზე.  დღეს, მათი გაფიცვა არის ძალიან მნიშვნელოვანი იმისთვის, რომ ჩვენ გადავიაზროთ ჩვენი სახელმწიფოს ბოლო 30 წლის პოლიტიკა, სადაც თითოულ ადამიანს დააკისრეს მთელი პასუხიგებლობა დაბადების, გაზრდის, განვითარებისა და სიკვდილის. ამავდროულად, სახელმწიფომ უარი თქვა იზრუნოს საკუთარ მოქალაქეებზე და დაეხმაროს მათ თვითრეალიზებაში.

სოც. მუშაკები ხედავენ ზუსტად თუ როგორ უმკვლავდებიან ოჯახები საქართველოში გაბატონებულ პოლიტიკას, რომელიც აკისრებს მთელ პასუხისგებლობას მათ და ათავისუფლებს სახელმწიფოს პასუხისგებლობისგან, როდესაც სახლებში მისულ სოც. მუშაკებს ბავშვებიც და დედებიც მშიერი ხვდებიან. ამ ყველაფრის ფონზე, შემდეგ სოც. მუშაკებს ევალებათ, რომ რამენაირად შიშველი ხელებით გადაარჩინონ ოჯახები, რომლებიც სახელმწიფომ მიატოვა.


მთავრობა არ უზრუნველყოფს  საკმარის ბიუჯეტს სოც. მუშაკებისთვის, რათა მათ შეძლონ თავიანთი საქმის ხარისხიანად შესრულება. ასევე, რომც მოხერხდებეს სოც. მუშაკების სააგენტოში კადრების ზრდა და ოფისების ადეკვატური აღჭურვა, თუ სახელმწიფოსგან არ იქნება მატერიალური მხადაჭერა, როგორიც არის ადეკვატური თავშესაფარები, შემოსავლის წყაროები, და განათლება, სოც. მუშაკები ვერ შეძლებენ შეასრულონ თავანიანთი მოვალეობა. სწორედ ამის გამო, ბევრმა სოც. მუშაკმა დატოვა სამსახური, სწორედ ამიტომ არ მოდიან ახალი კადრები და სწორედ ამიტომ იფიცება 200-ზე მეტი სოც.მუშაკი დღეს.

ამ სოციალურ მომსახურებას და საჯარო სიკეთეებს სჭირდება დაფინანსება, ბიუჯეტი. ბიუჯეტი როგორ გაიზრდება როცა მოგების გადასახადი გაუქმებულია? როდესაც ქვეყანაში პროგრესული გადასახადები კონსტიტუციით აკრძალულია? ამიტომაც, სოცმუშაკების ბრძოლას სჭირდება თიოეული ჩვენგანი, რათა დანარჩენი მოსახლეობა ჩავერთოთ ამ ბრძოლაში უკეთესი საქართველოსთვის.

მხოლოდ ადამიანის ფიზიოლოგოურ გადარჩენის პოლიტიკაზე არის მთელი სახელმწიფო მორგებული და არა ადამიანების და ქვეყნის განვითარებაზე. იმდენად კრიზისულია სახელმწიფოს  სოციალური პოლიტიკა, რომ პერიოდულად გადარჩენის ფუნქციასაც ვერ ასრულებს და მაშინ ხდება ნათელი, თუ რა გამანადგურებული პოლიტიკა და შესაბამისი რეალობა დგას თითოეული ბავშვის სიკვდილის უკან.

სოცმუშაკები მზად არიან არ შეწყვიტონ გაფიცვა, სანამ მათი მოკლევადიანი მოთხოვნებები ახლავე არ დაკმაყოფიდება და მათ გრძელვადიანი მოთხოვნების შესრულებას არ ექნება გონივრული ვადა. ყველას მოვუწოდებთ, რომ მხარე დაუჭირონ სოც. მუშაკებს, რომლებიც იბრძვიან უკეთესი სახელმწიფოსთვის.


„სოლიდარობის ქსელი” მოგიწოდებთ ყველა სხვა დასაქმებულს საჯარო და კერძო სექტორში, რომ თქვენც გაიფიცოთ, გააქტიურდით დღესვე. მთავრობა თუ არ იღებს პასუხისგებლობას ჩვენ კეთილდღეობაზე, ჩვენ ავიღებთ და შევცვლით ჩვენს სამუშაო ადგილებს, ჩვენს გარემოს და ჩვენი  სახელმწიფოს პოლიტიკასაც! მხოლოდ ერთმანეთის თანადგომით შევქმნით სოლიდარობაზე დაფუძნებულ სახელმწიფოს.

„სოლიდარობის ქსელი” მოგიწოდებთ ყველა სხვა დასაქმებულს საჯარო და კერძო სექტორში, რომ თქვენც გაიფიცოთ, გააქტიურდით დღესვე. მთავრობა თუ არ იღებს პასუხისგებლობას ჩვენ კეთილდღეობაზე, ჩვენ ავიღებთ და შევცვლით ჩვენს სამუშაო ადგილებს, ჩვენს გარემოს და ჩვენი  სახელმწიფოს პოლიტიკასაც! მხოლოდ ერთმანეთის თანადგომით შევქმნით სოლიდარობაზე დაფუძნებულ სახელმწიფოს.

19 მარ

შრომის ინსპექცია და სუფთა სახლის პრობლემა

შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტი არ არის ქმედითი. მის ამუშავებას მხოლოდ და მხოლოდ შრომის უსაფრთხოების კანონის  ბოლომდე ძალაში შესვლა ვერ მოახერხებს.

მიგვაჩნია, რომ შრომის ინსპექცია მასზე დაკისრებულ უფლებამოსილებას ვერ ახორციელებს ჯეროვნად და აღნიშნული არ არის მხოლოდ და მხოლოდ კანონის არარსებობის ბრალი. შრომის ინსპექტირების დეპარტამენტი თავს ვერ ართმევს მასზე დაკისრებული ვალდებულებების შესრულებას. აღნიშნულის თქმის საფუძველს გვაძლევს შემდეგი გარემოებები:

2017  წლის 3 ივლისს „სოლიდარობის ქსელმა”  მიმართა შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტს, რომელი მიმართვის საფუძველზეც განხორციელდა შრომის პირობების ინსპექტირება შპს „სუფთა სახლის“ სხვადასხვა სავაჭრო ობიექტზე. 2017 წლის 15 ნოემბერს  დეპარტამენტის მიერ გადმოგვეცა განხორციელებული ინსპექტირების შედეგად მომზადებული დასკვნები და რეკომენდაციები. აღნიშნული დასკვნების შესაბამისად კომპანიის მაღაზიებში არ ხორციელდებოდა ჰაერში მავნე ქიმიური ფაქტორების გაზომვა, ხოლო ზოგიერთ ობიექტზე არ იყო მოწყობილი შესაბამისი სავენტილაციო სისტემა. პროფესიული დაავადების განვითარების რისკად კი ინსპექტორების მიერ მიჩნეულ იქნა ქიმიური ნივთიერებებით გამოწვეული სასუნთქი სისტემების ალერგიული დაავადებები.

კომპანიას შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტის მიერ მიეცა რეკომენდაცია მოეხდინა ჰაერში მავნე ქიმიური ნივთიერებების შემოწმება ზღვრულად დასაშვებ ნორმებთან შესაბამისობის დასადგენად და მოეწყო შესაბამისი სავენტილაციო სისტემები ობიექტებზე.

ვინაიდან 2017 წლის 15 ნოემბრიდან დღემდე გასულია 1 წელზე მეტი, ჩვენ მივმრთეთ შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტს და მოვითხოვეთ შემდეგი ინფორმაცია:

1.       შრომის ინსპექტორების მიერ შემოწმდა თუ არა შპს „სუფთა სახლი“ ხელახლა (რემონიტორინგი).

2.      რემონიტორინგის  შემთხვევაში რა დაღღვევები იქნა კვლავ აღმოჩენილი.

3.      გაიზომა თუ არა აღნიშნულ ობიექტებზე ჰაერში მავნე ნივთიერებების ოდენობა.

ამასთან ჩვენ მოვთხოვეთ შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტს მოეწოდებინა რემონიტორინგის (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) შედეგები სრულად, ყველა დოკუმენტი, რომელიც დაკავშირებულია აღნიშნულ პროცესთან და რომლის გადმოცემა კანონით შესაძლებელია.

ასევე მოვითხოვეთ განმარტება იმასთან დაკავსირებით, თუ რატომ არ გაზომა ჰაერში მავნე ნივთიერებების შემცველობა და არ შეამოწმა მისი შესაბამისობა ზღვრულად დასაშვებ ნორმებთან, მაშინ როდესაც პროფესიული დაავადების განვითარების რისკად კი ინსპექტორების მიერ მიჩნეულ იქნა ქიმიური ნივთიერებებით გამოწვეული სასუნთქი სისტემების ალერგიული დაავადებები.

შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტმა ჩვენი 2019 წლის 22 თებერვლის წერილის პასუხად გადმოგვცა შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტს თანამშრომლების მიერ განხორციელებული შემოწმების შედეგად გაცემულ მითითებების შესრულების შესახებ „შპს სუფთა სახლის“ ადმინისტრაციის მიერ გამოგზავნილ ანგარიში.

აღნიშნულ ანგარიშს, რომელშიც კომპანიის დირექტორის მიერ მითითებულია, რომ რეკომენდაციები თითქმის სრულად შესრულდა, ერთვის ასევე ს/ს ნ. მახვილაძის სახ.შრომის მედიცინისა და ეკოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის წერილი, სადაც საუბარია, რომ აღნიშნულმა ორგანიზაციამ ჩაატარა გარკვეული ტიპის საპილოტე კვლევა ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე „შპს სუფთა სახლის “ ერთ ფილიალში.

კვლევითი ინსტიტუტი წერილში აღნიშნავს, რომ საყოფაცხოვრებო ქიმიის საშუალებების გამოყენებისას ან შესაფუთი მასალის მთლიანობის დარღვევისას შესაძლებელია ჰაერი დაბინძურდეს 23-ზე მეტი ნივთიერებებით. სხვადასხვა მავნე ნივთიერებების აღმოსაჩენად საჭიროა შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტის მიერ  მითითებულ იქნას შესაბამისი საქართელოში მოქმედი რეგულაციები.

აღნიშნული დოკუმენტაციის და შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტის მიერ ორგანიზებულ შეხვედრებზე ჩვენ მიერ დადგინდა, რომ შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტი თავად ვერ უზრუნველყოფს ობიექტზე ჰაერში მავნე ნივთიერებების გაზომვას. ამასთან აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით  (სამუშაო ადგილას ჰაერში მავნე ნივთიერებების ზრღვრულ დასაშვებ ნორმებთან შესაბამისობა) არ არსებობს საქართველოში მოქმედი რეგულაციები. საქართველოში დეფიციტია ისეთი კვლევითი ინსტიტუტებისა და ლაბორატორიების, რომლებსაც შესაძლებლობა ექნებათ სრულად შეამოწმონ სამუშაო ადგილებზე ჰაერში მავნე ნივთიერებებს ოდენობა და სხვა.

ჩვენ შრომის პირობების ინსპექტირების დეპარტამენტისგან მოვითხოვთ შემდეგ კითხვებზე პასუხის გაცემას:

  • რატომ არ მოხდა ინსპექტორების მიერ რემონიტორინგის ჩატარება?
  • რატომ არ გაიზომა სამუშაო ადგილას ჰაერში მავნე ნივთიერებების შემცველობა ჯეროვნად?
  • რატომ კმაყოფილდება ინსპექცია თავად შესამოწმებელი კომპანიის დირექოტორის ანგარიშით?  
  • რატომ დუმს ინსპექცია, როდესაც არ არსებობს მარეგულირებელი ნორმები სამუშაო ადგილებში ჰაერში მავნე ნივთიერებების ზღვრულ დასაშვებ ნორმების განსასაზღვრად?

ჩვენ მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები წარმოაჩენს შემდეგი სახის პრობლემებს: ინსპექცია თავად ვერ ახდენს ჰაერში მავნე ნივთიერებების დადგენას და აღნიშნული მოქმედების შესრულების რეკომენდაციას აძლევს თავად კომპანიას , რაც ჩვენი აზრით არასწორია. ამასთან  ინსპექია განიცდის კვალიფიციური კადრების ნაკლებობას, საქართველო კი – იმ ლაბორატორიების, რომელსაც შეეძლებოდა მაღალი სტანდარტის კვლევების ჩატარება სამუშაო ადგილებზე. საბოლოოდ კი ინსპექცია რემონიტორინგს არაჯეროვნად ახორციელებს პრაქტიკაში.

05 მარ

წერილი საქართველოს პრეზიდენტსა და პარლამენტის წევრ ქალებს – 8 მარტი!

ჩვენ ალტერნატიული პროფკავშირი „სოლიდარობის ქსელი” მოგმართავთ თხოვნით, საჯარო განცხადებით წარმოადგინოთ პოზიცია 8 მარტთან და საქართველოში ქალთა სოციალურ, ეკონომიკურ და შრომით საკითხებთან დაკავშირებით.

მიგვაჩნია, რომ მნიშვნელოვანია ქალთა შრომაზე პარლამენტის წევრმა ქალებმა დააფიქსირონ პოზიციები, რადგან თქვენ წარმოადგენთ ჩვენს ხმას საკანონმდებლო ორგანოში.

8 მარტი ისტორიულად მშრომელი ქალების საერთაშორისო დღეს წარმოადგენს. ჩვენ გვინდა, რომ ამ დღეს მისი ისტორიული მნიშვნელობა ამ მსვლელობით დავუბრუნოთ. ამასთან საქართველოში ქალების კისერზე უფრო და უფრო მეტი ოჯახი დგას. ქალები დასაქმებულები არიან საზღვარგარეთ, ქვეყნის შიგნით და სახლში. ჩვენ ვაცხადებთ, რომ არ არსებობს უმუშევარი ქალი!

ჩვენ 8 მარტს გამოვდივართ არამხოლოდ ქალებისთვის, არამედ ქვეყნის ყველა მოქალაქისთვის, რადგან ჩვენ გვჭირდება და ვიმსახურებთ უკეთეს სახელმწიფოს. ჩვენ ვითხოვთ უკეთესი სოციალური რესპროდუქციის სისტემებს.

გთხოვთ, დააფიქსიროთ თქვენი პოზიციები ქვემოთ ჩამოთვლილ მოთხოვნებთან დაკავშირებით.

მოთხოვნები 8 მარტის მანიფესტიდან:

  • ჩვენ გამოვდივართ სამუშაო საათების მკაცრი რეგულირებისთვის;
  • ჩვენ ვითხოვთ სახელმწიფოს მხრიდან უმუშევრობის შემწეობას;
  • ჩვენ გამოვდივართ არა მინიმალური არამედ საცხოვრებელი ხელფასისთვის;
  • ჩვენ მოვითხოვთ დასრულდეს სექსუალური შევიწროება და ძალადობა ყველგან და მათ შორის სამუსაო ადგილზე;
  • ჩვენ ვითხოვთ ანაზღაურებად ბიულეტინს, არამხოლოდ დასაქმებულისთვის არამედ მისი ოჯახის წევრის ავადმყოფობის შემთხვევაში;
  • დეკრეტული შვებულება გახდეს ორ წლიანი და ბაგა-ბაღები იწყებოდეს 6 თვიდან;
  • ჩვენ მოვითხივთ ბაღებში მასწავლებლების რაოდენობის გაზრდას და მათი მოვალეობების შემცირებას;
  • ჩვენ გამოვდივართ საჯარო სიკეთეების გასაუმჯბესებლად;
  • ჩვენ გამოვდივართ 8 მარტს უსაფრთხო და ხელმისაწვდომი კომუნალური ინფრასტრუქტურისთვის;
  • ჩვენ ვითხოვთ სახელმწიფო საბნაო პოლიტიკას რომელიც ღირსეული საცხოვრებლით უზრუნველყოფს;
  • ჩვენ გამოვდივართ სუფთა ეკოლოგიური გარემოსა და საკვების მოთხოვნით;
  • 8 მარტს ბავშვებისთვისაც გამოვდივართ;
  • ჩვენ ვითხივთ ღირსეულ პენსიას;
  • ვითხოვთ საშინაო და თვითდასაქმებულთა შრომა ჩაითვალოს სამუშაო გამოცდილებაში;
  • ჩვენ გამოვდივართ სპეციალური საჭიროების მქონე ხალხისთვის და დედებისთვის, რომლთაც ძალიან უჭირთ ბავშვების ეტლით გადაადგილება;
  • ჩვენ 8 მარტს გამოვდივართ ხარისხიანი ჯანდაცვისთვის;
  • ჩვენ გამოვდივართ სოფლად მცხოვრები ქალბისთვის;
  • ჩვენ ვითხოვთ კულტურასა და ხელოვნებაში ქალებს ჰქონდეთ საკუთარი ადგილის დამკვიდრებისა და ამ სიკეთეებით სარგებლობის შესაძლებლობა;
  • ჩვენ ვითხოვთ მასმედიაში საგანმანათლებლო ფოკუსის მქონე, მიუკერძოებელ და ობიექტურ პოლიტიკას;
  • ჩვენ გამოვდივართ მარტოხელა დედებისთვის, და გამოვდივართ მათი დასაქმების ხელშეწყობისთვის, ფინანსური/კვებითი/ჰიგიენური საშუალებებით, საცხოვრებლით უზრუნველოფისთვის.
  • ჩვენ 8 მარტს გამოვდივართ მშრომელი ქალებისთვის! არ არსებობს უმუშევარი ქალი!
04 თებ

ახალი პოლიტიკის სკოლა

სკოლის შესახებ

უკვე სამი ათწლეულია თაობები ერთმანეთს იმ იმედით ცვლიან, რომ ჩვენს ქვეყანაში ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვლება და რომ ჩვენი ცხოვრების პირობები გაუმჯობესდება. მთელი ამ ხნის განმავლობაში, სახელმწიფო და საზოგადოებრივი ინსტიტუტები, მედია თუ უმაღლესი სასწავლებლები ნებსით თუ უნებლიედ გვინერგავდნენ ცოდნას, რომ ჩვენ ვართ სხვადასხვა, შიდა თუ ჩვენს გარშემო არსებული გარემოებების მსხვერპლი; რომ ეს მდგომარეობა არის გარდაუვალი. თუ გვსურს ცვლილება, პირველი რაც უნდა გავათვიცნობიეროთ, არის ის, რომ ვერც ერთი გარემოება ვერ იქნება ჩვენს ნებაზე ძლიერი და გარდატეხა არ მოხდება თავისით, ბრძოლის გარეშე. ახალი პოლიტიკის სკოლა მოგვცემს ცოდნას იმ ალტერნატივის შესახებ, რომელსაც აქამდე გვიმალავდნენ; მოგვცემს რწმენას ჩვენს თავში ვიპოვოთ გამბედაობა, ურთიერთთანადგომის უნარი, რომ ერთად განვახორციელოთ ის იდეალები, რომლებიც სამართლიანობასა და სოლიდარობას ეფუძნება.

სკოლა არ არის გამიზნული მხოლოდ ახალგაზრდებისთვის, არამედ უფროსი ასაკის ადამიანებისთვისაც, მათთვის ვისაც აქვს სურვილი სასიკეთოდ შეცვალოს მისი მდგომარეობა სამუშაო ადგილზე, შეცვალოს მისი საცხოვრებელი გარემო, გარდატეხა შეიტანოს მისი და მისი თანამოქალქეების ცხოვრებაში. Read More

29 ნოე

ავსტრიის რკინიგზის გაფიცვა

ორშაბათს, 27 ნოემბერს, ავსტრიაში, ავსტრიის ფედერალური რკინიგზის თანამშრომლებმა (Österreichische Bundesbahnen-ÖBB) რამოდენიმე საათიანი გამაფრხილებელი გაფიცვა მოაწყვეს. ორი საათის განმავლობაში, მთელი ქვეყნის მასშტაბით ყველა მატარებელი (ქვეყნის მასშტაბით 670) გაჩერებული იდგა: არ უმუშავია ქ. ვენის მეტროს – S-bahn-ს და ასევე შეიზღუდა ქვეყანაში შემომავალი საერთაშორისო რეისები, ვინაიდან რკინიგზის თანამშრომლებმა უარი თქვეს საერთაშორისო რეისების მიღებაზეც. Read More

06 მაი

რატომ არის საჭირო დასაქმებულთა ორგანიზებული წინააღმდეგობა?!

ავტორი:  „სოლიდარობის ქსელი – მშრომელთა ცენტრის ” იურისტი, დავით ომსარაშვილი

სინამდვილეში 9-დან 5-მდე არასდროს არ წარმოადგენს რეალობას, ლანჩზე შესვენებაც კი არ არის მსგავს ადგილებში, უფრო მეტიც, ხშირ შემთხვევაში, სამსახურის შესანარჩუნებლად ლანჩსაც კი არ მიირთმევს ადამიანი. ამას დავუმატოთ ის, რომ ხშირად ზედმეტი საათები გიწევს მუშაობა და თუ ამის შესახებ დაიწუწუნებ, ყოველთვის არსებობს ვიღაც უბედური, რომელიც მზად არის შენი ადგილი დაიკავოს. “მონობა არ გაუუქმებიათ, უბრალოდ ყველა კანის ფერს მოარგეს.” –ჩარლზ ბუკოვსკი Read More

06 მაი

ფოტო ისტორია – მამუკა ირემაშვილი

მე ვარ მამუკა ირემაშვილი, 18 წლის. გიტარაზე დაკვრა მიყვარს. კარგი ელექტრო გიტარის ყიდვა მინდა, ფულსაც ვაგროვებდი, მაგრამ დამეხარჯა. დაკვრა დაახლოებით 13 წლის ასაკში ვისწავლე, თუმცა, 13 წლიდან 18 წლამდე ორი წლის განმავლობაში გიტარა არ მქონდა, გამიფუჭდა, ამიტომ, ისე ვერ ვუკრავ, როგორც უნდა ვუკრავდე. Read More